Hij weet dus van de hoed en de rand. Van mijn weerbarstige en vooral koppige haar. Alsof het nog niet erg genoeg is dat ik zelf al zo koppig ben.Slechts één keer ben ik vreemdgegaan. Toen ging ik snel naar een andere kapper omdat de wachttijd bij Jan te lang was. Hij was net terug van vakantie en dan is de rij tot aan buiten. Want, Jan is spontaan, die heeft geen afspraken, daar loop je gewoon binnen.
Na het uitstapje bij die andere kapper, waarbij mijn prachtige vrouwelijke coupe werd veranderd in een David Bowie anno ’80 coupe, wist ik dat ik hem niet meer mocht bedriegen. Tot op de dag van vandaag lacht iedereen nog hartelijk over mijn haardracht van toen. Alsof het nog niet gênant genoeg was om ermee rond te lopen…
Deze keer zat ik dus weer bij Jan in zijn salon. Toen hoorde ik hem de woorden zeggen die iedereen vreest: “Ik zie hier een grijze haar, Nancyâ€. Ik lachte het nog weg. Ik vertel hem van die ene keer dat mijn schoonzusje mijn eerste grijze haar ontdekte. Triomfantelijk trok ze het grijze geval uit mijn hoofd en wuifde het lachend voor mijn ogen op en neer. Wat een lol, bij een eerdere check was het nog maar één grijze haar en toen kon ik er nog wel om lachen. Ja zegt Jan, maar deze keer kun je ze niet meer tellen.
Meestal lach ik hartelijk om zijn grapjes maar dit was hard. Ik kon nog slechts een simpele ‘oh’ uitbrengen en de rest van de tijd zei ik niets meer. Ook niet toen hij me zei dat ik maar eens moest gaan verven.
Thuis gekomen zag ik bij nadere inspectie de vermenigvuldigde grijze haren inderdaad. Het waren er tot grote schrik inmiddels echt meer dan twee! AAAAAAAAAH! Vriendinnen vertelde ik in paniek dat ik een oude pruim werd. En dat op mijn vijfentwintigste! Nu kon ik net zo goed ook de bejaardenkaart en loopstok uit de kast trekken. Leedvermaak is kennelijk altijd grappig dus voegden zij eraan toe dat ze niet alleen grijs waren, maar dat er ook nog eens vier heksenknikken in zaten. Alsof het nog niet erg genoeg was dat ik grijs werd. Ze schrokken zelf ook natuurlijk. Als ik al grijze haren had, hoe moest het er dan onder hun artificiële kleur aan toe gaan?
Ik ben, denk ik, nog de enige der vrouwen uit deze generatie die haar haren nog nooit geverfd heeft. Nog nooit? Nee nog nooit. Ik vind de kleurschakeringen van mijn haar mooi. In de zomer word het blond en krijg ik automatisch coupe soleil. In de winter wordt het meerdere tinten donkerder. Ik vind de natuurlijke kleur van mijn haar mooi en ik ben blij met de prachtige kleurscharkeringen die het heeft. Zo valt er een roodgoude gloed over mijn lokken. En nu voor het allereerst overweeg ik toch mijn haren te verven. Ooit.
Mijn vriendje zegt dat ik gewoon overblonde haren heb. En weet je wat? Ik denk dat hij gelijk heeft.
Ik zit in de stoel bij de kapper. Ik hoor het hem nog zeggen “Ik zie hier een grijze haar Nancyâ€. Ik heb een prettige omgang met mijn kapper, we kennen elkaar al zo lang als ik leef. Inmiddels alweer een kwart eeuw dus. Ik kom van kinds af aan al in de zaak van zijn vader en de zaak is daarna van vader op zoon overgegaan.
Gepubliceerd in
Columns
