Langzaam zie ik hem naar beneden zakken. De vuilnisbak in. Toegegeven, het is geen echte vriend, maar tassen, schoenen en kleding kunnen wel veel sentimentele waarde bevatten. Net zoals deze tas.Ik kocht hem omdat het toen weer helemaal hip was om metallic accessoires te hebben en dus kon ik het niet laten en er direct (en ook echt direct) een te kopen. Hij was zo handig; aan je linkerschouder, aan je rechterschouder, schuin over je linkerschouder, schuin over je rechterschouder, lange riem eraf en alleen aan de handvatten voor een classy kleiner exemplaar. Je kon hem helemaal naar je eigen zin maken. En ik nam hem mee naar feestjes en festivals.
Ik heb er moeite mee, afscheid nemen van mijn persoonlijke bezittingen en dan al helemaal van mijn kleding, schoenen en accessoires. De stelregel dat wanneer je het al meer dan een jaar niet hebt aangehad je het weg moet gooien werkt absoluut niet bij mij. Ik moet toegeven dat het een prettiger opgeruimde kast zal opleveren maar ik ben nu eenmaal niet het weggooitype. Ik ben meer het bewaartype, het jarenlange bewaartype. Wat ik overigens geërfd heb, het zit me in mijn genen, want mijn moeder gooit niets weg. Dat verklaart de leuke setjes die ik op haar beurt van haar heb gekregen die zij vroeger weer heeft gedragen.
Zie je… ik kan het niet helpen. It’s a genetic thing!! Ik ken zelfs iemand die ervoor kiest voor het weggooien van een prachtig paar schoenen dat tot op de draad versleten is, er een foto van te maken voor in haar mooie herinneringen boekje. Zodat ze nooit zal vergeten hoe fijn ze liepen en hoe mooi ze waren. Vrouwen gooien blijkbaar met pijn in hun hart hun mooie fashionitems weg.
Geef ze eens ongelijk, de dame der fashion die mode predikte en ervoor zorgde dat er een volledige hype ontstond rondom kleding, hoeden, tassen, schoenen zelfs locaties is mevrouw SJP (met als extra grote dank aan Patricia Field, that is), Sarah Jessica Parker. Als je de film Sex and the City hebt gezien weet je waar ik het over heb. Met al haar oude kledingstukken staat ze voor haar jury, haar vriendinnen, die nu ze gaat verhuizen en samenwonen met Mr. Big haar helpen in haar keuzes welke kledingstukken ze mag houden en welke ze mag weggooien.
Wat een horror! Je vriendinnen die je vertellen of je het mag houden, of niet! Ik zou helemaal gek worden! Mijn keuze afstaan aan vriendinnen die niet begrijpen hoe vaak deze jurk je weer uit de brand heeft geholpen op een moment van totale ontgoocheling voor je kledingkast: wat moet ik aantrekken? Nee, ik maak de keuzes liever zelf. Wat me niet echt helpt want inmiddels heb ik een uitpuilende kledingkast, inclusief verschillende opbergboxen en koffers. De keuze zelf maken is blijkbaar ook moeilijk. Daarnaast heb ik absoluut geen ruimte voor mijn tassen en heb ik deze bij wijze van noodmaatregel in mijn backpacktas gepropt en aan weerszijden van de grote kledingkast liggen tassen opgehoopt in een hoek, uit het zicht van de bezoeker. Enkele vaak gebruikte tasjes hebben het voorrecht in mijn kledingkast te mogen vertoeven.
Ik denk nog eens na en laat het hengsel van mijn tasje los. Immers is het niet erg om eens in de zoveel tijd iets weg te gooien. Een leeg huis, is een leeg hoofd. Als het maar niet te veel in een keer is.
Column door: Nancy Coster
Ik heb er moeite mee, afscheid nemen van mijn persoonlijke bezittingen en dan al helemaal van mijn kleding, schoenen en accessoires. De stelregel dat wanneer je het al meer dan een jaar niet hebt aangehad je het weg moet gooien werkt absoluut niet bij mij. Ik moet toegeven dat het een prettiger opgeruimde kast zal opleveren maar ik ben nu eenmaal niet het weggooitype. Ik ben meer het bewaartype, het jarenlange bewaartype. Wat ik overigens geërfd heb, het zit me in mijn genen, want mijn moeder gooit niets weg. Dat verklaart de leuke setjes die ik op haar beurt van haar heb gekregen die zij vroeger weer heeft gedragen.
Zie je… ik kan het niet helpen. It’s a genetic thing!! Ik ken zelfs iemand die ervoor kiest voor het weggooien van een prachtig paar schoenen dat tot op de draad versleten is, er een foto van te maken voor in haar mooie herinneringen boekje. Zodat ze nooit zal vergeten hoe fijn ze liepen en hoe mooi ze waren. Vrouwen gooien blijkbaar met pijn in hun hart hun mooie fashionitems weg.
Geef ze eens ongelijk, de dame der fashion die mode predikte en ervoor zorgde dat er een volledige hype ontstond rondom kleding, hoeden, tassen, schoenen zelfs locaties is mevrouw SJP (met als extra grote dank aan Patricia Field, that is), Sarah Jessica Parker. Als je de film Sex and the City hebt gezien weet je waar ik het over heb. Met al haar oude kledingstukken staat ze voor haar jury, haar vriendinnen, die nu ze gaat verhuizen en samenwonen met Mr. Big haar helpen in haar keuzes welke kledingstukken ze mag houden en welke ze mag weggooien.
Wat een horror! Je vriendinnen die je vertellen of je het mag houden, of niet! Ik zou helemaal gek worden! Mijn keuze afstaan aan vriendinnen die niet begrijpen hoe vaak deze jurk je weer uit de brand heeft geholpen op een moment van totale ontgoocheling voor je kledingkast: wat moet ik aantrekken? Nee, ik maak de keuzes liever zelf. Wat me niet echt helpt want inmiddels heb ik een uitpuilende kledingkast, inclusief verschillende opbergboxen en koffers. De keuze zelf maken is blijkbaar ook moeilijk. Daarnaast heb ik absoluut geen ruimte voor mijn tassen en heb ik deze bij wijze van noodmaatregel in mijn backpacktas gepropt en aan weerszijden van de grote kledingkast liggen tassen opgehoopt in een hoek, uit het zicht van de bezoeker. Enkele vaak gebruikte tasjes hebben het voorrecht in mijn kledingkast te mogen vertoeven.
Ik denk nog eens na en laat het hengsel van mijn tasje los. Immers is het niet erg om eens in de zoveel tijd iets weg te gooien. Een leeg huis, is een leeg hoofd. Als het maar niet te veel in een keer is.
Column door: Nancy Coster
